Browsing Category

Колумни

КОГА НЕМАВМЕ ИНТЕРНЕТ… – КОЛУМНИ ЗА ДУША : КОПЧЕ, ЦРНО КОПЧЕ

Пред некој ден, чекорејќи по тротоарите на нашето прекрасно Скопје, сретнав едно копче. Тоа е предноста кога не живееш во облаци и не гледаш во брановидните каделки смог, кои симпатично водат љубов со ПМ 10 честичките. Секое утро и цела ноќ. Тоа е бенефитот кога цврсто газиш по тротоарот со лизгави плочки, кои плачат за нов тендер. Патем, се разминувам со глутница развиени кучиња (а можеби се и волци, побегнати од некоја шума) и се обидувам да не им влезам во крволочниот поглед. Гледам една госпожа ги милува, им споделува…

АЈ ФИЛ ФУД : КОМПИР, МОЈОТ ДИСКРЕТЕН ПРИДРУЖНИК

За кусиот век на траењето на убавините во животот дознаваме полека, во од. Понекој видлив и невидлив редослед, по напишан терк па и летото забрзано ги пакува куферите, како љубовник за кој по интуиција знаевте дека ќе му го видите грбот. Собира се, до најмала ситница, зад и под себе, а со убавото време заминуваат надежите, лесните софри, магични вечери што осамнуваат со конкретни утра. Време е за нова страница. ...Есента од нас прави поети, погледот има када да заталка, да се напие, угости и изнамерачи. Природата никогаш и…

КОГА НЕМАВМЕ ИНТЕРНЕТ… КОЛУМНИ ЗА ДУША : ПРУГИ

Пругите секогаш ме потсетувале на нешто тажно. Копнежливо. Студено. Исчекувачки важно. Долго. Бескрајно. Здодевно. Две долги бескрајни метални линии, поврзани со прагови. Како врат на акустична гитара... Како животот. Спремни да го прегрнат татнежот на локомотивата, кој од далеку се насетува, но доцни. Пруги, како сцена од филм на Кустурица, како домино коцки наредени на ќилимот во дневната соба, како непрегледна желба, како птица која ја чекаш, а можеби никогаш нема да додје... Возовите ме потсетуваат на средби и на…

КОГА НЕМАВМЕ ИНТЕРНЕТ- КОЛУМНИ ЗА ДУША : АВТО МО БИЛ

Авто Мо Бил не е прв братучед на Мони Торинг. Тој е потреба, нужда, стилски престиж, олицетворение на (не)моќ, прва љубов на многу тинејџерки... Јас лично никогаш не сум ги сакал автомобилите (во продолжение ќе ги викам „коли“, како што сите ги викаме – да не ми замерат дежурните лингвисти, кои „мајка ми и татко ми“ ги пишуваат заедно!) Како мал не сакав да играм со коли. Моите ја пробаа финтата, машко дете – купи му коли, топки, пиштоли... – и ќе биде мирно. Ама им упали само со топките. Имав две-три малечки количиња и ги…

КОГА НЕМАВМЕ ИНТЕРНЕТ- КОЛУМНИ ЗА ДУША : ГО ИЗБИРАМ МАКФЕСТ

Време е за Макфест! Време е за музика. Секој народ сака чоколада (пардон, леб) и игри. Молкот бидна, се изнамолчевме. Иако, на социјалните мрежи секој втор го стави црвеното ЗА, во различна конотација. Некој на пиперка ајварка, некој на својот ревер, некој со навреда за глупаците кои не го сфатиле моментумот, некој пак со навреда до тие што го сфатиле историскиот миг... Како и да е, мириса на избори. Или ми паднало зрно кафе на ринглата? Нема врска, ние сме спремни. Ние сме богата земја. Не сме како другите бедни и сиромашни…

КОГА НЕМАВМЕ ИНТЕРНЕТ – КОЛУМНИ ЗА ДУША : „СТРАВ“

Се плашам од стравот. Страв ми е да не се исплашам. Дали некогаш сте се исплашиле од стравот? Хм, многу филозофски. Постојат многу стравови. Со некои сум успеал да се запознаам, а со некои дури и да се ракувам. Некои не сакам ниту името да им го споменам. Како би го опишал стравот? Во психологијата сигурно има многу дефиниции. Дали е исто страв и фобија? Веројатно да. Прочитав некаде дека и стравот има своја градација. Страв, па преплашеност, па ужас, како највисок левел на стравот. А прв душман на стравот да ти била…

Кога немавме интернет – Колумни за душа: Партизанска есПадрила

Денес е празник. Пукнала првата пушка во Прилеп и Куманово. И го означила почетокот на НОБ или НОВ во Македонија. Секоја година вака отприлика почнуваа нашите состави по македонски јазик, ден или два пред овој голем ден. Додека мајките мислеа што уште не направија од годинешната зимница, додека во Преспа наголемо се береа највкусните јаболка идодека Партизан или Ѕвезда се залетуваа во првото коло на Купот на шампиони или Купот на УЕФА. И додека јас и другар ми Ване мислевме дали подобро звучи на гитара „Тишина“ од Бајага или…

ГАСТРОНОМСКИ БЕЛЕЖНИК. „Радио кафе Канал 77“: Храна со умна декаденција

Со тешко срце признавам дека есента почна. Се гушнавме со летото, си ветивме повторна средба ама пустото, уште ме подлажнува. Напладне сонцето има дрскост како интензивен августовски ден, па коѓа ќе ги затворам очите кај мене владее интерна летна шема. И, за да ми биде полесно, си ветив дека секој обоен, паднат лист ќе го гледам како цвеќе, пред сосема дрвјата да се соголат... Октомври е, а тоа е месец на „Макфест“, на пастрмајлии и на „Канал 77“, и затоа сум во Штип. Што да кажам за радиото - фан сум му, поради довербата…

Кога немавме интернет- Колумни за душа: Го избирам Макфест

Време е за Макфест! Време е за музика. Секој народ сака чоколада (пардон, леб) и игри. Молкот бидна, се изнамолчевме. Иако, на социјалните мрежи секој втор го стави црвеното ЗА, во различна конотација. Некој на пиперка ајварка, некој на својот ревер, некој со навреда за глупаците кои не го сфатиле моментумот, некој пак со навреда до тие што го сфатиле историскиот миг... Како и да е, мириса на избори. Или ми паднало зрно кафе на ринглата? Нема врска, ние сме спремни. Ние сме богата земја. Не сме како другите бедни и сиромашни…

ГАСТРОНОМСКИ БЕЛЕШКИ. Разделба со летото

Знам, календарски, официјално започна есента. Се намалува денот, станува како скусен фустан испран на центрифуга, кај и да е, ќе зачестат дождовите, сивилата, ќе маваат депресиите.... Затоа не го љубам ова годишно време... И, за инает, секоја година имам свој временски календар, си терам некој интерен инает. Тоа изгледа вака : за мене е уште лето, така и се однесувам, и ако погледот нема каде да ми заталка, си велам- само денот не е погоден, и изгубена битка не е и војна... Инаку, тукушто сум вратена од земјата чија што…